رفیقِ خوبِ زندگیام، همسرم ندا
در این دنیای بزرگ، با آدمهای جورواجور
بعد از سالها زندگی، بالا و پایین رفتن،
و تجربههایی که هر کدوم چیزی بهم یاد دادن،
فهمیدم تو دنیایی که نه به غریبه میشه تکیه کرد،
نه همیشه به آشنا، نه حتی به دوست و فامیل،
باز هم آدمهایی هستن که میشه
بیقید و شرط روشون حساب کرد.
عزیزم،
تو یکی از همون آدمهایی؛
و برای من، حتماً در صدرشون.
در تمام این سالهای زندگی مشترک،
با همهی سختیها و روزهای ساده و روزهای سختتر،
اینو بارها و بارها بهم ثابت کردی.
خواستم این چند خط
اینجا، در این تاریخ ، به یادگار بمونه؛
که بدونی همیشه دوستت دارم و حضورت تو زندگیام،
یکی از امنترین چیزهای دنیاست.